Γονείς… Ήρωες!

Θέτοντας θεμέλια κι όχι εμπόδια

“Θα χορέψω καλά απόψε, θα είμαι ο καλύτερος εαυτός μου. Είναι εδώ η οικογένειά μου, θα τους κάνω όλους υπερήφανους”. Και κάπως έτσι, ο χορός καταλήγει να αποτελεί μια οικογενειακή δραστηριότητα, ακόμη και αν στο τέλος του έτους δε βρίσκεται πάνω στη σκηνή ολόκληρη η οικογένεια. Ο γονιός κατά τη διάρκεια της χρονιάς καλείται να είναι συνεπής στα μαθήματα του μικρού χορευτή οργανώνοντας το πρόγραμμά του. Είναι εκεί για να τον ενθαρρύνει σ’ έναν υγιεινό τρόπο ζωής, να ετοιμάζει σπιτικά σνακ και χυμούς. Άλλοτε, ράβει πουέντ, πλένει καλσόν και κορμάκια, εξασφαλίζει κοστούμια, συμμαζεύει λαστιχάκια, τσιμπιδάκια, μαθαίνει να πιάνει τα μαλλιά σε κότσο. Στηρίζει το παιδί σε κάθε του προσπάθεια. Η πιο λαμπερή στιγμή γι’ αυτόν είναι όταν βλέπει τη χαρά στο πρόσωπο του παιδιού του, καθώς χορεύει πάνω στη σκηνή με περηφάνια για όσα έχει καταφέρει. Γονείς λοιπόν, οι αληθινοί σύμμαχοι και ήρωες των χορευτών! Να μερικά στοιχεία που θα κάνουν το έργο τους πιο αποτελεσματικό.

    Αρχικά, όσον αφορά τη σχέση του γονέα με το δάσκαλο χορού υπάρχουν σημεία τα οποία λειτουργούν υποστηρικτικά στην εξέλιξη του παιδιού. Η επιλογή του ατόμου που θα μεταδώσει τη γνώση στο παιδί  είναι σημαντικό να στηρίζεται σε κριτήρια που σχετίζονται με την εκπαίδευσή του, την εμπειρία και την παιδαγωγική του στάση. Είναι απαραίτητο λοιπόν, ο γονιός να εμπιστεύεται το δάσκαλο που επιλέγει, να μην παρεμποδίζει το έργο του και να μην τον κατηγορεί για το αποτέλεσμα. Διαφορετικά πώς θα μπορούσε να υπάρχει εμπιστοσύνη από την πλευρά του παιδιού όταν τα λόγια που ακούει από τους γονείς του θίγουν το δάσκαλό του, που αποτελεί το πρότυπο του;

    Κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη του μικρού χορευτή παίζει βέβαια η στάση του γονέα στη σχέση του με το ίδιο το παιδί. Ένας γονιός που ενθαρρύνει αντί να  κριτικάρει, που ωθεί το παιδί να πάρει αποφάσεις αντί να αποφασίζει ο ίδιος δεικτικά σε κάθε κατάσταση που προκύπτει, συμβάλει στη διαμόρφωση ενός χαρακτήρα με θετική στάση και τόλμη απέναντι στις προκλήσεις. Το κομμάτι της ευχαρίστησης σε κάθε μάθημα χορού δεν πρέπει να θεωρείται ασήμαντο. Οι διαγωνισμοί, οι παραστάσεις και οι πιθανές εξετάσεις δεν αποτελούν αυτοσκοπό. Με τον τρόπο αυτό ο γονιός καταπιέζοντας και ορίζοντας στενά πλαίσια στο παιδί δεν το βοηθά να αγαπήσει το χορό, που αποτελεί και το σημαντικότερο λόγο για ν’ ασχολείται με το αντικείμενο σε βάθος χρόνου.

    Η σύγκριση με άλλους συμμαθητές-συγχορευτές μπορεί να ασκήσει έντονα αρνητική επίδραση στην ψυχολογία του χορευτή Σε αυτή την περίπτωση το παιδί μαθαίνει να λειτουργεί ανταγωνιστικά και αναπτύσσει συναισθήματα κατωτερότητας. Εγκλωβίζεται έτσι σε μια κατάσταση όπου δεν ευχαριστιέται αυτό που κάνει, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζεται σε αρνητικά αισθήματα λησμονώντας την τέχνη και την ουσία του ευ αγωνίζεσθε.
    
    Η συναισθηματική στήριξη λοιπόν,  είναι το κυριότερο έργο του γονέα. Παραμένοντας κοντά στο χορευτή, όχι μπροστά του, αλλά δίπλα του, ενθαρρύνοντας την προσπάθειά του χωρίς εμμονή με το αποτέλεσμα και τέλος δίνοντας μια θετική και ουσιαστική ώθηση στην εξέλιξη του μικρού χορευτή.
    

 

Άρθρα